Zoals je in mijn vorige blog hebt kunnen lezen, was ik – afgelopen week – in Towerland voor de trainingsweek: I Am of This Place: Deepening Our Sacred Relationship with Life and with Land met Tanja Meyburgh and Sue Davidoff.
In deze week stond de exploratie centraal van ons gevoel van ‘ergens bij horen’. We hebben dit gedaan door ons met het land te verbinden via onze zintuigen, rituelen, beweging en landopstellingen.
In het voorgaande blog heb je ook kunnen lezen dat ik vaak moeite ervaar met het erbij horen. Dus was deze week voor mij persoonlijk heel leerzaam. En natuurlijk heb ik enorm veel inspiratie opgedaan voor mijn werk als facilitator in Systemic Ritual en Systemische opstellingen.
Maar mijn persoonlijke stappen en verkregen inzichten waren voor mij wel echt heel belangrijk.
Als reactie op mijn vorige post schreef iemand: “… Er niet bij horen is ook zo’n thema van mij, evenals buitengesloten en anders zijn, voelde me altijd een wereldburger en wilde geen connectie met welke nationaliteit dan ook. ….. “.
Deze is voor mij heel erg herkenbaar. Wereldburger zijn en me niet willen binden aan een of andere nationaliteit. Mogelijk heb ik daarom zo’n uniek accent ontwikkeld – niet afleidbaar naar welk land dan ook. Het nadeel daarvan is dat iedereen je dan vraagt, waar je ook bent ‘Waar kom jij vandaan?’ Eigenlijk alleen al met deze vraag – hoe ‘normaal’ die vraag dan ook is – zeggen mensen tegen je ‘Jij bent NIET van hier.’ Voeg daaraan toe dat ik in bepaalde opzichten inderdaad wat ‘alien’ ben en het gevoel ‘er niet bij horen’ is compleet.
Wat zou een betere vraag zijn?
Echter wat ook het geval is, dat ik – met mijn hele wezen – waar ik ook ben me thuis kan voelen. Het ware gevoel van ‘op mijn plek zijn’ zit in mezelf en in dat opzicht ben ik inderdaad een wereldburger.
Ik zal in het vervolg wat bewuster contact maken met het land. Zodra ik aan kom het land groeten en bedanken voor het feit dat ik er mag zijn. Alles wat op het land groeit en wat op het land vertoeft in me opnemen en begroeten ‘Hallo, hier ben ik, Susanne Hazen, dank je wel dat je me hier toelaat.’
Dit betekent ook dat ik het land en alles wat er op dat moment is, met respect en liefde zal benaderen en me zal aanpassen – net zo flexibel als Water. De Lucht bewust zal inademen en met mijn uitademing iets van mezelf deel. En met mijn passie – het Vuur in mij – het land mijn liefde zal geven. Ik moet er op leren vertrouwen dat ik dat kan en dat dat genoeg zal zijn. Helaas ben ik opgegroeid in een sfeer waarin me het gevoel werd gegeven dat ik nooit genoeg gaf. Met mijn sensitiviteit om de sfeer aan te voelen en mijn onvermogen om mee te doen met de schijn ophouden, is me vaak verweten een ‘spelbreker’ te zijn.
De landopstellingen die we hebben gedaan, lieten zien, hoe wij mensen nog lang niet weten hoe ons te verhouden tot het land. Er is wat dat betreft nog een lange weg te gaan. Naar mijn mening terug naar hoe de originele mens, de mens uit de jagers en verzamelaars tijd, naar land keek. Namelijk dat Land er voor iedereen is en dat het in wezen niet correct is om Land (of water of lucht) toe te eigenen. Iets wat de mens is gaan doen, sinds hij het land is gaan verbouwen. Dat is meestal ten koste van anderen (mens, vegetatie en dier) gegaan en wordt, mijns inziens, foutief civilisatie brengen genoemd.
Daarbij komt dat we vaak voorbij gaan aan stukken land waar voorouders begraven zijn of stukken land die om welke reden dan ook als ‘heilig’ worden beschouwd. Daar wordt te vaak, respectloos en letterlijk overheen gewalst. Dit vraagt om conflicten. Te veel voorbeelden hiervan momenteel op deze wereld.
Hoe vinden we onze weg terug naar een gezonde relatie met Land?
I am of this Place. To be continued.
P.s. Ik vind het altijd leuk als je een reactie schrijft op dit blog. Voel je vrij om dat te doen. Je zult je reactie niet meteen terug zien, omdat ik deze eerst moet goed keuren. Maar daarna staat ie er op.
Systemic Ritual en Familieopstellingen 