Op mijn altaar staan vier beeldjes voor de vier lijnen van mijn ouders: mijn moedersmoederlijn, mijn moedersvaderlijn, mijn vadersvaderlijn en mijn vadersmoederlijn. Elk beeld symboliseert de gaven die ik via die lijn mag ontvangen.
Voor mijn moedersmoederlijn zocht ik lange tijd naar een passend beeld.
Wanneer ik mij afstem op deze lijn, zie ik een lange rij vrouwen voor me. Vrouwen met helende en spirituele gaven. In mijn beleving dragen velen van hen niet alleen die gaven, maar ook de herinnering aan een tijd waarin het gevaarlijk kon zijn om ermee naar buiten te treden. Ik zie vrouwen die veroordeeld en vervolgd werden vanwege wat als hekserij werd beschouwd.
Jezelf verbergen hoorde daardoor ook bij wat ik van huis uit meekreeg. Misschien nog sterker was de boodschap om ver weg te blijven van alles wat onder ‘hekserij’ geschaard zou kunnen worden.
En ik deed in mijn leven ongeveer het tegenovergestelde.
Gelukkig ben ik in andere tijden geboren. Al wordt er ook in deze tijd niet altijd met openheid of respect naar spirituele en helende gaven gekeken.
Toch heeft het lang geduurd voordat ik mezelf werkelijk zichtbaar durfde te maken met wat ik kan en met wat ik in mijn werk ervaar. Jarenlang voelde ik ergens een lichte angst om helemaal tevoorschijn te komen.
Ook nu vind ik dat soms nog lastig, maar de worsteling is veranderd. Het gaat niet meer zozeer over angst. Het gaat over de vraag hoe ik mezelf met mijn talenten zichtbaar kan maken en tegelijkertijd een diepe nederigheid kan behouden.
Want wat ik kan, voelt niet uitsluitend als iets van mij.
Mijn talenten zijn mede voortgekomen uit wat ik van mijn voormoeders heb mogen ontvangen. Hun kracht, hun wijsheid en hun gaven leven in een bepaalde vorm in mij verder. Ik kan ze ontwikkelen, koesteren en inzetten, maar de oorsprong ervan ligt niet alleen bij mij.
Misschien betekent nederigheid daarom niet dat ik mezelf kleiner hoef te maken. Misschien betekent het juist dat ik zichtbaar mag worden, terwijl ik blijf erkennen waar mijn gaven vandaan komen.
Toen ik op zoek ging naar een beeld dat paste bij wat ik tijdens mijn afstemming op mijn moedersmoederlijn had gezien, kwam ik The Priestess van Ruth Thompson tegen.
Een Egyptische priesteres. Een krachtige, bijna dansende vrouw met een opvallend hoofddeksel, een brede usekh-kraag, armbanden en een vloeiende, doorschijnende rok. In haar armen houdt ze een kat, op haar schouder zit een adelaar en naast haar ligt een leeuw.
Een usekh-kraag werd in het oude Egypte door mensen én goden gedragen en kon onder meer een beschermende betekenis hebben.
Maar wat mij vooral raakte, waren de dieren. In de leeuw, de kat en de adelaar herkende ik mijn eigen krachtdieren. En in de vrouw zag ik iets terug van de vrouwelijke kracht die ik ervaar wanneer ik mij verbind met mijn voormoeders.
Ook het hoofddeksel met de twee hoorns raakte me. Voor mij symboliseert het de verbinding met het hogere.
Zo kreeg The Priestess een plek op mijn altaar. Niet als beeld van wie ik wil worden, maar als herinnering aan wat er al vóór mij was.
Aan vrouwen die hun gaven droegen.
Aan vrouwen die ze misschien moesten verbergen.
En aan de mogelijkheid om die gaven in deze tijd weer zichtbaar te laten worden.
Met dankbaarheid. En met nederigheid.
Reis je met me mee?
In het najaar zal – in Amsterdam – de cursus In Verbinding met je Voorouders weer plaatsvinden.
Ontdek de kracht en gaven die via je voorouders naar je toekomen.
Ben je erbij?
Voorafgaand aan deze live dagen in Amsterdam, zijn er ook nog ONLINE circles rondom dit thema.
Zie de flyers hieronder voor meer informatie:
Voor dit blog heb ik dankbaar gebruikgemaakt van AI als sparringpartner – een externe resource die mij hielp woorden te vinden voor wat zich al in mij aan het ontvouwen was.
Systemic Ritual en Familieopstellingen 